«لغت نامه دهخدا»
[خَ فُ دَ] (مص مرکب)واماندن، منه: چون خر در گل فروماندن (فرورفتن) و راه رفتن نتوانستن : ور در این ره خرش فروماند خرگه آنجا زند که او داندنظامی.