«لغت نامه دهخدا»
[خَ رَ] (ع مص) نرمی نکردن شخص در کار خود خُرق || نیکو کردن شخص کار خود را || گول و احمق بودن رجوع به خُرق شود || مقیم گردیدن در خانه و از خانه جدا نشدن، منه: خرق فی البیت || سرگشته بودن از بیم و از حیا || نرسیدن چشم واداشته بدیدن || پریدن و برخاستن نتوانستن مرغ و آهو از خوی کردن || دهشت کردن || فزع کردن آهو که قادر برفتار نباشد (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد).