«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع ص) مؤنث اَخْرَق (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) زن گول (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) -امثال: لاتعدم الخرقاء عله؛ برای زن احمق هم در این مورد علت وجود دارد و این مثل در جائی زده میشود که میخواهند طرف را از آوردن علت نهی کنند و غرض از آن این است علل آنقدر زیاده است که خرقاء هم به آن پی می برد تا چه رسد به آدم باهوش (از منتهی الارب ||) زنی که کار نیکو نکند و تصرف در امور نداند || زمین فراخ (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) ج، خُرْق || گوسپندی که در گوش وی شکاف گرد باشد || باد سخت که بر یک جهت مداومت نکند (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد ||) بیابان بعیده (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد ||) شتری که مواضع قدمها را نگاه داشتن نتواند || هر مسئله ای از فرائض که اختلاف اصحاب در آن بسیار باشد (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب): اختلف الصحابه فی الفریضه التی تدعی الخرقاء و هی ام و اخت و جد علی خمسه اقوال (بدایه المجتهد ابن رشد).