«لغت نامه دهخدا»
[خَ رَ کِ رَ / رُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) خرکی که در زیر تارهای رباب گذارند (از فرهنگ شعوری ورق 358 ) رجوع به خرک شود.