خرکره

«لغت نامه دهخدا»

[خَ کُرْ رَ / رِ] (اِ مرکب) کره خر جحش تولب جحشه عیر عَفا خُ داقیّ عِهْو لَکَع مِسْحَل عُطعُط عِفوَه هنبر (یادداشت بخط مؤلف) : تا خرکره( 1) بودی آن میره بودی و من از غم تو می میر در پیر خری بمن رمیدی وآنگه گویی که من خر میرسوزنی مگر خواهد خر شاعر که از خرکرگان وز وی چو تیم خرفروشان می شود دیوان اشعارم سوزنی خر خمخانه را آزاد کردم دل خرکرگان را شاد کردمسوزنی گه گه که در افادت درسی کند شروع تا همچو خویش خرکره( 2) را درس خوان کند کمال الدین اسماعیل (از آنندراج) - امثال: شب خرکره طاووس نماید، نظیر: در شب گربه سمور است || طفل نافهم طفل احمق (یادداشت بخط مؤلف) ( 1) - به ضرورت وزن بی تشدید آمده است ( 2) - به ضرورت وزن بی تشدید آمده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر