خرکوف

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (اِ مرکب) نوعی از بوم است که بسیار بزرگ باشد (از انجمن آرای ناصری) (از فرهنگ جهانگیری) (از آنندراج) : عاشق که سمندر نبود خرکوف است صوفی که قلندر نبود موقوف است زاهد که نه پارسا بود موقوف است رندی که نه شاهدیش باشد یوف است شاه قاسم انوار (از جهانگیری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر