خرگور

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (اِ مرکب) خرگوره خر وحشی گورخر (ناظم الاطباء) خر دشتی (آنندراج) یحمور (ملخص اللغات حسن خطیب) کندر جاب عَیر اَحْقَب حمارالوحش: از دور خرگوری بدید [ بهرام گور ] چون بر خرگور رسید شیری دید خویشتن بر پشت آن گور افکنده (ترجمهء تاریخ بلعمی) گوشت خرگور گرم باشد غلیظ و خون را گرم کند (ذخیرهء خوارزمشاهی) پس قضاء ایزدی چنان بود کی بهرام روزی در نخجیرگاه از دنبال خرگوری می دوانید (فارسنامهء ابن بلخی) شیر اگر در میان شکار خرگوش خرگوری بیند دست از خرگوش بدارد و روی سوی خرگور آرد (کلیله و دمنه) خران گور گریزان تیر هجو منند بداس پی زده و در کمند مانده قفاسوزنی وآن کز ره تو رمد چو خرگور مرده بخر آورندش از گورنظامی ای خران گور آن سو دامهاست در کمین این سوی خون آشامهاستمولوی کودکان چون نام بازی بشنوند جمله با خرگور هم تگ می دوند مولوی (مثنوی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر