خرم

«لغت نامه دهخدا»

[خُ رَ] (ص) مخفف خُرّم خندان خوشوقت شادمان (از ناظم الاطباء) : خرم میزی که تا سبزی برآید (ویس و رامین) از تیغ او ولایت بدخواه او خراب از رای او ولایت احباب او خرمفرخی چرا نه مردم عاقل چنان بود که بعمر چو دردسر رسدش مردمان دژم گردند چنان نباید گشتن که گر سرش ببری بسر بریدن او دوستان خرم گردندعسجدی ایزد از خلق تو آرد در جهان پیدا بهار زآن چو نیسان اندرآمد زآن شود گیتی خرم مسعودسعد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر