«لغت نامه دهخدا»
[خُرْ رَ] (اِ صوت) خوشا بس خوش (یادداشت بخط مؤلف) : حبذا باد شمال و خرما بوی بهارفرخی خوشا و خرما وقت حبیبان ببوی صبح و بانگ عندلیبانسعدی خوشا و خرما آن دل که هست از عشق بیگانه که تا من آشنا گشتم دل خرم نمی بینم سعدی خرما دور وصالی و خوشا درد دلی که بمعشوق توان گفت و مجالش دارند سعدی.