«لغت نامه دهخدا»
[خُرْ رَ مِ زَ دَ] (اِخ)اسمش حسین، اصلش خراسانی، موطنش ساری، شغلش عطاری، مشربش تصوف، مذهبش تعشق، طرزش کسب اخلاق، صفتش حسن اوصاف، اشعارش عاشقانه بود از اوست: دانم که به تنگ آمدی از درد دل من اما چه کنم غیر توام دادرسی ( نیست آن دل که بحال من بسوزد غیر از دل داغدار من نیست (مجمع الفصحاء ج 2 ص 111.