«لغت نامه دهخدا»
[خِ / خَ مَ تَ / تِ] (ن مف مرکب) آنکه خرمن او سوخته است کنایه از مفلس و بیمایه آنکه مایه بباد داده است (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) : زآنکه هر بدبخت خرمن سوخته می نخواهد شمع کس افروختهمولوی.