خرمن سوز

«لغت نامه دهخدا»

[خَ / خِ مَ] (نف مرکب) آنکه یا آنچه خرمن را بسوزاند (|| ن مف مرکب) خرمن سوخته : عاقلان خوشه چین از سرّ لیلی غافلند کین کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را سعدی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر