«لغت نامه دهخدا»
[خَ / خِ مَ] (نف مرکب) آنکه یا آنچه خرمن را بسوزاند (|| ن مف مرکب) خرمن سوخته : عاقلان خوشه چین از سرّ لیلی غافلند کین کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را سعدی.