خرمن گاه

«لغت نامه دهخدا»

[خِ / خَ مَ] (اِ مرکب) جای کوفتن خرمن (از ناظم الاطباء) جرین داس بَیْدَر (منتهی الارب) : تخم تا در زمین نماند سه ماه بر از او ( کی خوری به خرمنگاه؟سنائی همچنین در ایام فرس آنرا کرج بوهین کره خوانده اند یعنی خرمنگاه کرج (از تاریخ قم ص 33 خبور؛ خرمنگاه گندم و مانند آن (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر