«لغت نامه دهخدا»
[خُرْ رَ ی یَ] (اِخ) طایفه ای از اهل تناسخ و اباحت که گویند ابومسلم خراسانی هنوز زنده است (منتهی الارب) محمِّره مبیِّضه اصحاب تناسخ و اباحه خرم دینان (یادداشت بخط مؤلف) این گروه اصحاب تناسخ و اباحه اند و همان فرقهء سبعیه اند (از کشاف اصطلاحات فنون) رجوع به سبعیه شود امام ابوجعفر احمدبن علی المقری البیهقی در تاج المصادر در ذیل کلمهء تخرّم گوید: الخرمیه، اصحاب التناسخ و الاباحه (یادداشت بخط مؤلف) ابن الندیم خرمیه را چنین شرح می دهد: خرمیه بر دو صنفند یکی خرمیهء قدیم که آنان را محمره نیز می گویند و در نواحی جبال میان آذربایجان و ارمینیه و شهرهای دیلم و همدان و اصفهان و بلاد اهواز پراگنده اند و اینان در اصل مجوس بوده سپس دین نو گرفته اند و هم این طایفه اند که نام لقطه دارند و رئیس آنان مزدک مشهور است و این مزدک بروزگار قبادبن فیروز بود و انوشیروان او و پیروان او را بکشت و اخبار او را بلخی در کتاب عیون المسائل و الجوابات شرح داده است صنف دوم خرمیه معروف بخرمیهء بابکیه اند و رئیس آنان بابک خرمی است و پیروان او، او را خدا می دانستند و او در مذاهب خرمیه قتل و غصب و جنگ و مثله اندرآورد در صورتی که خرمیهء قدیم این امور نمی شناختند (الفهرست ابن الندیم)( 1) رجوع به بابک خرمی شود عباس اقبال دربارهء آنها چنین می آورد: خرمیه یا خرم دینان یا بابکیه یا محمره اصلًا نام اصحاب بابک خرمی است که در عصر مأمون خروج کرد و بدست افشین سردار معتصم دستگیر و مقتول شد چون بعضی از مقالات بومسلمیه و اسماعیلیه و غُلاه بمعتقدات این فرقه شبیه بوده ایشان را هم مخالفین به این اسم می خوانند (خاندان نوبختی ص 254 ) برای اطلاع بیشتر به ملل و نحل شهرستانی ص 113 و 132 و تبصرهء ص 432 و الفرق بین الفرق ص 32 و تلبیس ابلیس ص 109 و 112 رجوع شود ( 1) - ابن الندیم همه جا خرمی و خرمیه را با حاء مهمله آورده است.