«لغت نامه دهخدا»
[خَ رُ خوَرْ / خُرْ / خو] (اِ مرکب، از اتباع) خر و بار خر و گاله : گر بقیامت شوی بی خر و خور عمل به که خجالت بری چون بگشایند بار سعدی.