«لغت نامه دهخدا»
[خُ مَ دَ] (مص مرکب)خروش برخاستن فریاد بلند شدن فریاد به گوش رسیدن : از ایوان از آن پس خروش آمدی کز آواز دلها بجوش آمدیفردوسی حصاری شدند آن سپه در یمن خروش آمد از کودک و مرد و زنفردوسی بزد نای روئین و روئینه خم خروش آمد و نالهء گاودمفردوسی - در خروش آمدن؛ به فریاد آمدن فریاد زدن نعره زدن : چو شیری از نهیب مور ناگه در خروش آمد گریزد او چنان گوئی که بر جان نیشتر دارد ناصرخسرو من از شراب این سخن سرمست و فضلهء قدح در دست که رونده ای در کنار مجلس گذر کرد و دور آخر در او اثر کرد نعره ای چنان بزد که دیگران بموافقت او در خروش آمدند (گلستان).