«لغت نامه دهخدا»
[خُ کَ دَ] (مص مرکب)خروش برآوردن : اهل آن نواحی همگان خروش کردند و گفتند بهیچ حال رضا ندهیم (تاریخ بیهقی) گر از ناخوشی کرد بر من خروش مرا ناخوش از وی خوش آمد بگوش سعدی (بوستان).