خره

«لغت نامه دهخدا»

[خُرْ رَ / رِ] (اِ) نور بتمام معانی آن که در خَرُه گذشت (از برهان قاطع) خَرُه خُرِه || صدا و آوازی که بسبب گلو فشردن و در حین خوابیدن از بینی برآید (از ناظم الاطباء) : در جان تو چرخ سم همی ریزد تو خفته و خوش گرفته ای خرهناصرخسرو از خلق بدین همی گرایاند چندین بفسوس و خنده و خرهناصرخسرو || کوره بلوک خوره (یادداشت بخط مؤلف) خَرُه خُره.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر