«لغت نامه دهخدا»
[خُرْ رَ / رِ کَ / کِ دَ] (مص مرکب) آواز برآمدن از بینی مردم در وقت خواب یا بسبب گلو فشردن خرخر کردن (یادداشت بخط مؤلف).