خریدارگیر

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (نف مرکب) کنایه از چیزی است که آن را رواجی باشد و زود فروخته شود و آن را به عربی نافقه خوانند و نقیض آن را کاسره گویند (برهان قاطع) (از انجمن آرای ناصری) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج) رائج مطلوب خریدار مشتری پسند (یادداشت بخط مؤلف) :همچنانکه زن صاحب جمال در بعضی ملابس خوبتر نماید و کنیزک بیش بها در بعضی معارض خریدارگیر تو آید (المعجم شمس قیس) تاجِرَه؛ ناقه ای که خریدارگیر باشد (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر