«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع اِ) آواز آب و باد و عقاب در پریدن || آواز گلوی خفته و خبه کرده (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) جای پست میان دو بلندی (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (از تاج العروس).