«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع ص) ماده شتری که پستانش آماهیده باشد و یا در زهدان وی ثآلیل بود که بدان متأذی می گردد (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از لسان العرب) (از تاج العروس).