خساست

«لغت نامه دهخدا»

[خِ سَ] (ع اِمص)( 1) زبونی (از غیاث اللغات) فرومایگی (آنندراج) دنائت پستی حقارت رذالت (یادداشت بخط مؤلف) : بچشم حقد و حسد که مظهر و مبدی معایب است و منشی مساوی و مثالب و تولد آن از نتیجهء همت و خساست طبیعت ننگرد (جهانگشای جوینی) و به شناعت خساست راضی نمیشد (جهانگشای جوینی ||) خِسَّت (یادداشت بخط مؤلف) بخل (غیاث اللغات) : فاقهء کنعان دهد خساست بغداد نعمت مصر آورد سخای صفاهانخاقانی ( 1) - این ضبط ضبط فارسی زبانان است از ضبط خساسه عربی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر