خسته جگر

«لغت نامه دهخدا»

[خَ تَ / تِ جِ گَ] (ص مرکب)با جگر مجروح بسیار غمگین بسیار ملول سخت غمناک سخت دل ناشاد دل ریش : چو شیر ژیان اندر آمد بسر بژوبین پولاد خسته جگرفردوسی که سالار ما باد پیروزگر همه دشمن شاه خسته جگرفردوسی بایوان همی بود خسته جگر ندید اندران سال روی پدرفردوسی نهانی ز سودابهء چاره گر همی بود پیچان و خسته جگرفردوسی عزیزتر ز تو بر من در این جهان کس نیست عزیز بادی و خصم تو خوار و خسته جگر فرخی بدرگه ملک مشرق هر که را دیدم نژند و خسته جگر دیدم و دل اندر وای فرخی همه در انده من سوخته دل همه در حسرت من خسته جگرفرخی عشق با من سفری گشت و بماند مونس من بحضر خسته جگرفرخی پیش زلفت چو کبک خسته جگر زیر چنگال باز می غلطمخاقانی خواجه زادهء ما و ما خسته جگر حیف نبود کو رود جای دگرمولوی ندانم از من خسته جگر چه می خواهی دلم به غمزه ربودی دگر چه میخواهی سعدی (بدایع).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر