خسرو

«لغت نامه دهخدا»

[خُ رَ / رُو] (اِخ) [ امیر ] خویش نزدیک امیر محمد یوسف است که از عراق همراه خود آورده و تربیت او کرده و او را مرتبهء فرزندی داد، بسیار طبع خوب دارد و طالب علم است و در اطوار ثانی میر است از اوست این مطلع: بیا ساقی بده جامی بمن زان ( درد و صافیها که دیگر نگذرد در خاطرم دنیا و مافیها (مجالس النفایس ص 138.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر