«لغت نامه دهخدا»
[خُ رَ / رُو پَ رَ] (اِ مرکب) آنانی که مطیع و منقاد شاهان می باشند پادشاه پرستان : وزان پس سوی زابلستان شود برآئین خسروپرستان شودفردوسی فرستید سوی شبستان ما بنزدیک خسروپرستان مانظامی چو خسروپرستان پرستش نمود هم او را و هم شاه خود را ستودنظامی.