«لغت نامه دهخدا»
[خَ سُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) خس و خاشاک، آشغال || تیغ خار شوک : وین گل و لالهء خاکی که همی روید با گل دانش پیشت خس و خارستی ناصرخسرو تن درختی است خرد بار و دروغ و مکر خس و خار است حذر کن ز خس و خارش ناصرخسرو.