خشاء

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع اِ) زمین سخت و هموار بی گیاه (از منتهی الارب) (از تاج العروس).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر