«لغت نامه دهخدا»
[خَ شَ] (ع اِ) چوب درشت (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) ج، خُشُب، خُشبان، خُشب : در دل قیصر بیم و فزع افتاده بود تا بیارند به غزنی سر او بر خشبی منوچهری (دیوان چ دبیرسیاقی چ 163 ) مایه و تخم همه خیرت یکسر راستی است ( راستی قیمت پدید آرد خشب را بر خشب ناصرخسرو (دیوان چ تقوی ص 37.