خش خش

«لغت نامه دهخدا»

[خِ خِ] (اِ صوت) حکایت صوت جامهء آهاردار گاه رفتن یا جنبیدن صاحب آن و امثال آن بانگ جامهء نو و بانگ کاغذ و جز آن خشت خشت (یادداشت بخط مؤلف) : از آنسو خشخش مخفی ازینسو شق شق مدفون شنو این رمز از قاری سؤال است آن جواب است این نظام قاری آواز رفتن مار در سقف یا میان کزل و کاه (یادداشت بخط مؤلف) : و خشخش رفتن او [ افعی ] همچون خشخش درختان بود که باد بر وی بزد (از ذخیرهء خوارزمشاهی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر