خشعه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ عَ] (ع اِ) قطعه ای از زمین درشت (منتهی الارب) (از تاج العروس) ج، خُشَع || توده ای که بلند نباشد (منتهی الارب) (از تاج العروس) جِ خُشَع.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر