«لغت نامه دهخدا»
[خَ فَ] (ع مص) جنبیدن (منتهی الارب) خَشف رجوع به خَشف شود || دریافتن خَشف || آواز آمدن از برف هنگام رفتن بروی آن خَشف || آواز کردن، خَشف || شتافتن و تیز رفتن، خَشف || کوفتن و شکستن سر کسی را بسنگ، خَشف|| انداختن زن بچه را خَشف (منتهی الارب).