خشک

«لغت نامه دهخدا»

[خُ شَ]( 1) (اِخ) نام کوهی به ماوراءالنهر کوهی به نخشب (یادداشت بخط مؤلف)( 2) : وزانکه گفتم کوه خشک مرا ملک است به خشک چوبی مالک کشید بردارم هر آنچه کوه خشک سنگ داشت بر سر من زدند و هیچ فذلک نمیشود کارم دریغ کوه 64 ) از خشک تا هزار میخ گزی آن - خشک باز می نیارم گفت که سنگسار کند مالک و سزاوارم سوزنی (دیوان چ 1 صص 63 من نیست ملک و دهقانیسوزنی ( 1) - در برهان قاطع آمده: بفتح اول و ثانی و سکون کاف نام کوهی است و به عربی جبل گویند ظاهراً تخلیطی با معنی فوق شده است ( 2) - در دیوان سوزنی ص 63 و 64 خَسک آمده است با نسخهء بدل خشک و بنابراین کلمه را به ضم یا فتح اول باید خواند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر