«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (اِ مرکب) جِ خشک ریش جِ خشکریشه، زخمهایی که از بیرون خشک باشد (از غیاث اللغات) : ینفع [ الاقحوان ] من و ( یقشر الخشکریشان و القروح الخبیثه (مقالهء ثانیه از کتاب ثانی قانون ابوعلی چ طهران ص 158.