ابی فؤن

«لغت نامه دهخدا»

[اُ فُ ءَ] (معرب، اِ)(1) گلی است کبود که بیشتر در گندم زارها روید از خانوادهء قنطوریون و آنرا به ترکی حسن بیگ اودی و در تداول عوام زارعین نان روغنی گویند. و عربی آن مرّار باشد.
.
(فرانسوی)
(1) - Aubifoin (Bleuet)