ابیل

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع ص، اِ) به زبان سُریانی، مهتر ترسایان. پارسای ترسایان. صاحب ناقوس ترسایان. (منتهی الارب). سر زاهدان نصاری. (مهذب الاسماء). راهب نصاری. (دستوراللغه). رئیس نصاری. کشیش سر زاهدان. ابیلی. (السامی فی الاسامی).
-ابیل الابیلین؛ مهتر عیسی علیه السلام.
|| اندوهگین. (منتهی الارب). || دستهء کاه. (منتهی الارب). جوالیقی گوید: الابیل؛ الراهب، فارسیّ مُعرّب... و هی عصا الناقوس. ج، ابیلون، ابیلین.