اپامیننداس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ نُنْ] (اِخ)(1) از سرداران مشهور طبس(2)، متولد بین سالهای 410 و 420 ق. م. وی از رؤسای حکومت عامهء طبس بود و چهار بار بسرزمین لاسه دمون لشکر کشید و هر چهار بار فاتح گردید و اسپارتیها را در لوکتر(3) و مانتینه(4) مغلوب کرد و در جنگ اخیر زخمی مهلک برداشت و چون دانست که دشمن را شکست داده گفت: «من دو دختر جاویدان بنام لوکتر و مانتینه بجا میگذارم.» و هم بدان زخم درگذشت (363 ق. م.).
(1) - epaminondas.
(2) - Thebes.
(3) - Leuctres.
(4) - Mantinee.