اپیدر

«لغت نامه دهخدا»

[اِ دُ] (اِخ)(1) اپیدروس. اپیدروم. شهری در آرگلید قدیم یونان، واقع در ساحل دریای اژه و دارای هیکلی بنام اسقلبیادس(2)و از همه یونان برای استشفا بدانجا میرفتند. امروزه شهر اِپیدرُس یا اپیداور نزدیک آن بنا شده است. خرابه ها و آثار هیکل قدیمی این شهر در سال 1881 م. کشف گردید.
(1) - Epidaure.
(2) - Esculape.