اپیشه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شَ / شِ] (ص) مرکب از «اَ» حرف سلب + «پیشه» بمعنی شغل و کار و مجموع بمعنی بیکار :
در کوی تو اپیشه همی گردم ای نگار
دزدیده تا مگرت ببینم به بام بر.شهید.
و در لغت نامهء اسدی آمده است: ابیشه [ با باء موحده] جاسوس بود و همین بیت شهید را شاهد می آورد. رجوع به ابیشه شود.