اتاوه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ وَ] (اِخ)(1) نام شهری بهند و نسبت بدان اتاوی باشد و آن از اعمال اگره است، 30500 تن سکنه دارد و در معبر راه آهنی که به اللهآباد منتهی میشود واقع است.
(1) - Etava. Etawah.