اترف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (ع ص) آنکه در میانهء لب برین تندی دارد. || (ن تف) مرفّه تر. برفاه تر.
-امثال: اترف من ربیب نعمهٍ؛ الترفه النعمه والربیب المربوب، یضرب للمنعم علیه. (مجمع الامثال میدانی).