«لغت نامه دهخدا»
[اُ تُ] (ع اِ) زمین بلند. || جِ اَتان و اِتان، بمعنی خر ماده. || جِ اَتّون و اَتون، بمعنی آتشدان و کورهء نان پزان و آهک پزان و غیره. (منتهی الارب).
