اتوکشی

«لغت نامه دهخدا»

[اُ کَ / کِ] (حامص مرکب) عمل اتوکش.
-خمرهء اتوکشی؛ نیم خمی که درون آن آتش می نهادند و جامه را برای هموار کردن یا چین دادن بدان می کشیدند.
-مثل خمرهء اتوکشی؛ سری بزرگ و بدشکل.