اثجل

«لغت نامه دهخدا»

[اَ جَ] (ع ص، اِ) مردی که شکمش کلان و فراخ باشد. (منتهی الارب). بزرگ شکم. (مهذب الاسماء). مرد برآمده تهیگاه. (منتهی الارب). || که پوست شکم سست دارد. آنکه پوست شکمش سست و فروهشته باشد . || اثجل الوادی؛ میانهء فراخ وادی. (منتهی الارب). || طعن فلانٌ فلاناً الاثجلین؛ ای رماه بداهیه من الکلام. (منتهی الارب). ج، ثُجل.