اثنین

«لغت نامه دهخدا»

[اِ نَ] (ع عدد، ص، اِ) (در حالت نصب و جرّ) دو. || دو مرد. || دوشنبه.
- ثانی اثنین؛ دومین از دو تن. تالی تلو :
ثانی اثنین اذ هما فی الغار اوست.عطار.