اجاءه

«لغت نامه دهخدا»

[اِ ءَ] (ع مص) آوردن. بیاوردن. || مضطر گردانیدن. مُلْجَأ گردانیدن. (تاج المصادر).
- امثال: شرّ ما یجیئک الی مخّه عرقوب ؛ المعنی: ما الجأک الیها الاّ شرّ، ای فقر و فاقه و ذلک لانّ العرقوب لامخّ له و انما یحوج الیه من لایقدر علی شی ء. یضرب للمضطر جدّا. (منتهی الارب).
|| اجاء النعل؛ پیوند کرد کفش را یا به دوال دوخت آن را. (منتهی الارب).