احیا

«لغت نامه دهخدا»

[اَحْ] (ع ن تف) بشرم تر.
- امثال: احیا من بکر.
احیا من فتاه.
احیا من مخدره.
احیا من هدی.
اخیلیه دربارهء توبه ابن الحمیر گوید:
فتی کان احیا من فتاه حییه
و اجرأ من لیث بخفان خادر.
(مجمع الامثال میدانی).
|| نعت تفضیلی از حیوه. دراززندگی تر.
-امثال: احیا من ضبّ؛ والضبّ زعموا انه طویل العمر. (مجمع الامثال میدانی).