اخبط

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بَ] (ع ص) مرد پای زننده. ج، خُبط. || (ن تف) نعت تفضیلی از خبط.
- امثال: اخبط من حاطب لیل؛ لانّ الذی یحتطب لیلاً یجمع کل شی ء مما یحتاج الیه و ما لایحتاج فلایدری ما یجمع.
اخبط من عشواء؛ و هی الناقه التی لاتبصر باللیل فهی تطأ کل شی ء. (مجمع الامثال میدانی).