اخری

«لغت نامه دهخدا»

[اُ را] (ع ص، اِ) تأنیث آخَر. نقیض اولی. دگر. دیگر. پسین. دومین. ج، اُخریات، اُخَر. || آن جهان. آن سرای. عقبی. آخرت (مقابل دنیا).
- اخری القوم؛ کسی که در آخر قوم باشد.