«لغت نامه دهخدا»
[اَ کَ] (اِخ) اخسیکث. اخسی. (شعوری) (برهان). اخسیکت قصبهء فرغانه است [ بماوراءالنهر ] و مستقرّ امیر است و عمال، و شهری بزرگ است بر لب رود خشرت نهاده و بر دامن کوه و اندر کوه وی معدن سیم و زر بسیار است. مردمانی نبیدخواره اند. (حدودالعالم). و رجوع به اخسیکث شود.